Na uwagę wg mnie zasługują szczególnie dwa aspekty.

Po pierwsze – zaangażowanie aktorów-amatorów, których słabizna sprawia, że Gran Torino to właściwie dzieło jednego człowieka – Clinta Eastwooda. To być może ciekawe i nowatorskie rozwiązanie, lecz wg mnie błędne. Aktorzy w dużej większości po prostu nie unieśli ciężaru tego dzieła. Chwilami sceny przypominają Powiatowy Konkurs Teatralny o puchar wicestarosty.

Po drugie – rażąco ostre docinki rasistowskie Walta mogą dla sporej liczby widzów wydać się niesmaczne. Owszem – dzięki nim dla wielu obraz zyskuje na lini komediowej, lecz „stężenie” tych chamideł sprawia, że po chwili zadajemy sobie pytanie – „Po co tu tyle tego mięsa?”

Jednak nie kwestią samego filmu chciałem się dziś zająć.

Oglądając ten obraz odnosiłem wrażenie, że jest on wyrzutem sumienia Ameryki. Eastwood próbuje przekazać, że przyczyna sporu o podłożu rasistowskim, który toczył się i nadal się toczy na terenach USA, leży po obu stronach. To nie tylko Amerykanie i ich problem z rasizmem. To także „barbarzyńcy” , którzy nie potrafią odpowiednio wpasować się w amerykańską codzienność. Ile prawdy w tym przesłaniu – nie mi oceniać…Jednak myślę, że właśnie takie filmy są w Ameryce potrzebne. Filmy zacierające rasistowską codzienność, filmy krzyczące, że niezależnie od rasy – prawa człowieka i godność, przysługują wszystkim.

Mimo wszystko, najważniejsze co zauważyłem oglądając nowy obraz Eastwooda to wrażenie, iż Ameryka, zaczyna powoli się liczyć z tym, że Chiny stają się potęgą gospodarczą, której nie sposób nie brać pod uwagę. Ukazanie z pozytywnej strony rasy żółtej, budowanie sympatii między widzami a bohaterami filmu, to wszystko ma na celu powolne budowanie odpowiedniego nastroju w społeczeństwie. Nastroju, który już bardzo niedługo może okazać się niezbędny amerykanom do budowania zdrowych relacji z Chinami.